Modernizacja pływalni OSiR Żoliborz przy ul. Potockiej 1 to projekt, który skupia się na przekształceniu codziennej przestrzeni publicznej — miejsca wejścia, oczekiwania i komunikacji — w spójne i wyraziste wnętrze.
Istniejący układ został uporządkowany wokół podstawowego scenariusza użytkownika: wejścia, orientacji, obsługi, przebrania i przejścia w kierunku basenu lub strefy fitness. Nowa aranżacja porządkuje przepływy użytkowników, jednocześnie nadając przestrzeni bardziej otwarty i przyjazny charakter. Projekt obejmuje zarówno centralny hol wejściowy, strefę kas i szatnię na odzież wierzchnią, jak również komunikację prowadzącą do basenu i fitness.
Punktem wyjścia dla architektury wnętrza była tożsamość Żoliborza. Zamiast wprowadzać neutralną, uniwersalną estetykę typową dla obiektów sportowych, projekt wykorzystuje elementy odnoszące się bezpośrednio do miejsca. W przestrzeni pojawia się archiwalna mapa dzielnicy, potraktowana jako wielkoformatowa grafika ścienna, oraz charakterystyczna zieleń zestawiona z naturalnym kolorem drewna.
Materiałowo wnętrze opiera się na ograniczonej palecie: ciepłym szarym gresie, głębokiej zieleni, drewnie oraz bieli. Powtarzalny rytm lamel, okrągłych luster i liniowego oświetlenia tworzy system, który porządkuje różnorodne funkcje i długie ciągi komunikacyjne. Jednocześnie miękkie, zaokrąglone formy siedzisk i mebli przełamują bardziej regularną geometrię architektury.
W centralnej części holu zieleń staje się jednym z głównych elementów kompozycji. Wertykalna ściana o zróżnicowanej strukturze roślinnej stanowi tło dla podświetlanego znaku OSiR. W dalszych przestrzeniach motyw zieleni pojawia się ponownie, już w bardziej subtelnej formie, jako element budujący atmosferę i pomagający wizualnie różnicować poszczególne strefy
W komunikacji basenowej architektura została podporządkowana również komfortowi zatrzymania się. Drewniane ławy integrują funkcję siedziska z ogrzewaniem, a system lamelowych ekranów, półek i podświetlanych luster tworzy miejsce przeznaczone do przygotowania się przed wyjściem z obiektu. Okrągłe lustra, powtarzające się w różnych skalach, stają się jednym z najbardziej rozpoznawalnych motywów całego wnętrza.
Istotną rolę odgrywa światło. Liniowe oświetlenie wpisane w rytm sufitu prowadzi przez kolejne części obiektu, podczas gdy punktowe podświetlenia luster, logotypu i wybranych elementów wyposażenia budują bardziej kameralne miejsca w obrębie dużej przestrzeni publicznej.
Projekt nie próbuje całkowicie ukryć charakteru istniejącego obiektu. Zamiast tego porządkuje jego codzienne funkcjonowanie i nadaje mu nową warstwę architektoniczną. Przestrzeń, która wcześniej była przede wszystkim ciągiem komunikacyjnym, staje się miejscem czytelnym, charakterystycznym i związanym z lokalnym kontekstem.
